بسم الله الرحمن الرحیم
سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و همراهان عزیز. امیدوارم که حالتان خوب و دلتان به وسعت ایران عزیزمان باشد.
امروز میخواهم نوری بتابانم بر یکی از پیچیدهترین بازیهای رسانهای پیرامون منافع ملیمان؛ داستان از این قرار است که از دوران محمدرضا شاه پهلوی، سهم ما از دریای خزر، تنها همان ده درصد مناقشهبرانگیز بود. بله، درست خواندید؛ ده درصد. سالها این عدد در حافظه تاریخی ماند و کسی جنجالی برپا نکرد.
دوران آقای روحانی که رسید، دوباره بحث خزر داغ شد. باز هم همان ده درصد روی میز آمد و محور گفتوگوها قرار گرفت. تا اینجا همه چیز بر همان مدار سابق میچرخید و فضا آرام بود.
اما ناگهان، وقتی حرف از بیست درصد و سپس چهل و دو درصد به میان آمد، صداها قطع شد! چرا؟ چون دیگر حرف از “حق” بود و حقیقت. اینجا بود که بلندگوهای رسانهای به صدا درآمدند، نه برای تحلیل منافع ملی، که برای منحرف کردن ذهن شما.
دقت کنید؛ سؤال ساده است: ده درصد بیشتر است یا بیست درصد؟ بیست درصد سهم بیشتری است یا چهل و دو درصد؟ هر کودک دبستانی هم میداند که جواب چیست. پس چرا به محض اینکه دولت سیزدهم و شخص رهبری انقلاب، پیگیر افزایش این سهم تا مرز چهل و دو درصد و وادار کردن طرف مقابل به عقبنشینی از ادعاهای گزافشان شدند، یکباره هیاهو برپا شد؟
این همان بازی نخنمای رسانهای است؛ بازیای که گاه از اتاق فکر اصلاحطلب و اصولگرای غربزده آب میخورد و گاه ردّ پای سرویسهایی چون موساد در آن دیده میشود. شما دارید بازی میخورید! شما را مشغول دعوای زرگری ده و بیست میکنند تا نبینید چه کسی دارد پای میز مذاکره، سهم ایران را از دست دریاچهای که روزگاری حیاط خلوتش بود، به چهل و دو درصد میرساند.
نکته اینجاست: ایرانی قرار است تحقیر شود. ذهنش باید به حاشیه برود، سرش به دعوای بیحاصل گرم شود تا متوجه نشود چه بر سر ثروت ملیاش میآید. آیا ما آنقدر سادهلوح و “اَمَل” هستیم که آن حجم عظیم از پهنه آبی را به آذربایجان، ترکمنستان یا روسیه واگذار کنیم و بعد هم بر سر یک عدد دعوا کنیم؟
دوستان من، کمی بزرگتر و ملیتر بیندیشید. وقتی همه رسانههای خارجی و داخلیِ همسو، یکصدا بر سر افزایش سهم ایران از ۱۰ به ۴۲ درصد فریاد میزنند، بدانید که همان شخصی که این پرونده را پیش میبرد، خط مقدم دفاع از منافع شماست (و اشاره من به موضع قاطع رهبری است)؛ وگرنه به این جریانهای سیاسی بوقبهدست (با احترام، گاگولها) که باشد، سهم ایران همان ده درصد همیشه میماند.
این را گفتم تا بدانید در پس این هیاهوی رسانهای، چه ارادهای برای حفظ ایران ایستاده است.
والسلام. یا علی.
Title: The Media Game and the Lost Truth in the Caspian Waves; Why Should We Not Be Deceived?
In the Name of God, the Most Gracious, the Most Merciful
Greetings and respects to all dear friends and companions. I hope you are in good health and that your hearts are as vast as our beloved Iran.
Today, I want to shed light on one of the most complex media games surrounding our national interests. The story is this: since the era of Mohammad Reza Shah Pahlavi, our share of the Caspian Sea was only that contentious ten percent. Yes, you read that correctly; ten percent. For years, this figure remained in the historical memory, and no one stirred up any controversy over it.
When Mr. Rouhani’s era arrived, the Caspian issue heated up once again. Once again, that same ten percent was placed on the table and became the focus of negotiations. Up to this point, everything was revolving on the same old track, and the atmosphere was calm.
But suddenly, when talk of twenty percent and then forty-two percent emerged, the voices fell silent! Why? Because now the discussion was about “rights” and truth. This is where the media loudspeakers began blaring—not to analyze national interests, but to divert your minds.
Pay close attention; the question is simple: Is ten percent greater, or twenty percent? Is twenty percent a larger share, or forty-two percent? Any elementary school child knows the answer. So why, as soon as the thirteenth administration and the Leader of the Revolution personally pursued increasing this share to forty-two percent and forcing the opposing side to retreat from their extravagant claims, did a sudden uproar erupt?
This is the same worn-out media game; a game that is at times fed by the reformist and Westernized principlist think tanks, and at other times bears the fingerprints of services such as Mossad. You are being played! They keep you occupied with a staged quarrel over ten and twenty percent so that you do not see who, at the negotiating table, is pushing Iran’s share of a sea that was once its backyard to forty-two percent.
The point is this: Iran is meant to be humiliated. Its mind must be driven to the margins, its head kept busy with fruitless disputes so that it does not realize what is happening to its national wealth. Are we so naive and gullible as to concede that vast expanse of water to Azerbaijan, Turkmenistan, or Russia, and then squabble over a number?
My friends, think on a larger, more national scale. When all aligned foreign and domestic media outlets shout in unison over the increase of Iran’s share from 10 to 42 percent, know that the very person who is advancing this case stands on the front line of defending your interests (and my reference is to the decisive stance of the Leader); otherwise, if it were up to those megaphone-wielding political currents (with all due respect, the blockheads), Iran’s share would have remained that same ten percent forever.
I said this so that you may know what will stands behind this media uproar to preserve Iran.
Wassalam. Ya Ali.
العنوان: اللعبة الإعلامية والحقيقة المفقودة في أمواج قزوين؛ لماذا لا ينبغي أن ننخدع؟
بسم الله الرحمن الرحيم
السلام عليكم ورحمة الله وبركاته، وتحية طيبة لجميع الأصدقاء والرفاق الأعزاء. أرجو أن تكونوا بخير وأن تكون قلوبكم بسعة إيراننا الحبيبة.
أود اليوم أن أسلط الضوء على واحدة من أكثر الألعاب الإعلامية تعقيداً المحيطة بمصالحنا الوطنية. القصة هي كالتالي: منذ عهد محمد رضا شاه بهلوي، كانت حصتنا من بحر قزوين فقط تلك العشرة بالمائة المثيرة للجدل. نعم، قرأتم بشكل صحيح؛ عشرة بالمائة. لسنوات، بقي هذا الرقم في الذاكرة التاريخية، ولم يثر أحد أي جدل حوله.
عندما جاء عهد السيد روحاني، عاد موضوع قزوين للسخونة من جديد. مرة أخرى، وُضعت تلك العشرة بالمائة نفسها على الطاولة وأصبحت محور المحادثات. حتى هذه اللحظة، كان كل شيء يدور على المسار السابق وكان الجو هادئاً.
لكن فجأة، عندما طُرح الحديث عن عشرين بالمائة ثم اثنين وأربعين بالمائة، انقطعت الأصوات! لماذا؟ لأن الحديث أصبح الآن عن “الحق” والحقيقة. هنا بدأت مكبرات الصوت الإعلامية في العمل، ليس لتحليل المصالح الوطنية، بل لتضليل أذهانكم.
انتبهوا جيداً؛ السؤال بسيط: هل العشرة بالمائة أكبر أم العشرون بالمائة؟ هل العشرون بالمائة حصة أكبر أم الاثنان والأربعون بالمائة؟ أي طفل في المدرسة الابتدائية يعرف الجواب. إذن لماذا، بمجرد أن سعت الحكومة الثالثة عشرة وشخص قائد الثورة بنفسه إلى زيادة هذه الحصة إلى اثنين وأربعين بالمائة وإجبار الطرف المقابل على التراجع عن ادعاءاته المفرطة، انفجرت الضجة فجأة؟
هذه هي اللعبة الإعلامية المبتذلة نفسها؛ لعبة تغذيها أحياناً مراكز التفكير الإصلاحية والأصولية المتغربة، وتحمل أحياناً بصمات أجهزة كالموساد. أنتم تُخدعون! يشغلونكم بخصام مصطنع حول العشرة والعشرين بالمائة كي لا تروا من الذي، على طاولة المفاوضات، يدفع بحصة إيران من بحر كان في يوم من الأيام فناءها الخلفي إلى اثنين وأربعين بالمائة.
النقطة هنا هي: يراد لإيران أن تُهان. يجب أن يذهب عقلها إلى الهامش، وأن ينشغل رأسها بنزاعات عقيمة حتى لا تدرك ما يحدث لثروتها الوطنية. هل نحن بهذه الدرجة من السذاجة والغفلة حتى نتنازل عن تلك المساحة المائية الشاسعة لأذربيجان أو تركمانستان أو روسيا، ثم نتخاصم على رقم؟
أصدقائي، فكروا بشكل أكبر وأكثر وطنية. عندما تصرخ جميع وسائل الإعلام الأجنبية والداخلية الموالية بصوت واحد حول زيادة حصة إيران من ١٠ إلى ٤٢ بالمائة، فاعلموا أن الشخص نفسه الذي يدفع بهذا الملف يقف في الخط الأمامي للدفاع عن مصالحكم (وإشارتي هنا إلى الموقف الحاسم للقائد)؛ وإلا، لو كان الأمر بيد تلك التيارات السياسية الحاملة لمكبرات الصوت (مع كل الاحترام، الأغبياء)، لبقيت حصة إيران تلك العشرة بالمائة إلى الأبد.
قلت هذا لتعلموا ما هي الإرادة التي تقف وراء هذه الضجة الإعلامية للحفاظ على إيران.
والسلام. يا علي.
Başlık: Medya Oyunu ve Hazar’ın Dalgalarında Kaybolan Gerçek; Neden Kandırılmamalıyız?
Rahman ve Rahim Olan Allah’ın Adıyla
Selam ve saygılar tüm değerli dostlara ve yoldaşlara. Umarım sağlığınız iyidir ve kalbiniz sevgili İran’ımız kadar geniştir.
Bugün, ulusal çıkarlarımızı çevreleyen en karmaşık medya oyunlarından birine ışık tutmak istiyorum. Hikaye şu: Muhammed Rıza Şah Pehlevi döneminden beri, Hazar Denizi’ndeki payımız sadece o tartışmalı yüzde ondu. Evet, doğru okudunuz; yüzde on. Yıllarca bu rakam tarihsel hafızada kaldı ve kimse bununla ilgili bir tartışma çıkarmadı.
Sayın Ruhani dönemi geldiğinde, Hazar konusu yeniden alevlendi. Bir kez daha aynı yüzde on masaya kondu ve görüşmelerin odak noktası haline geldi. Bu noktaya kadar her şey eski rayında dönüyordu ve ortam sakindi.
Ancak birdenbire, yüzde yirmi ve ardından yüzde kırk ikiden söz edilmeye başlandığında, sesler kesildi! Neden? Çünkü artık “hak”tan ve hakikatten söz ediliyordu. İşte burada medya hoparlörleri devreye girdi; ulusal çıkarları analiz etmek için değil, zihninizi çelmek için.
Dikkat edin; soru basit: Yüzde on mu daha büyük, yoksa yüzde yirmi mi? Yüzde yirmi mi daha büyük bir pay, yoksa yüzde kırk iki mi? Her ilkokul çocuğu cevabı bilir. Öyleyse neden on üçüncü hükümet ve bizzat Devrim Lideri, bu payı yüzde kırk ikiye çıkarmak ve karşı tarafı aşırı iddialarından geri çekilmeye zorlamak için uğraşmaya başlar başlamaz, bir anda yaygara koptu?
Bu, aynı bayat medya oyunudur; bazen reformcu ve Batıcı muhafazakar düşünce kuruluşlarından beslenen, bazen de Mossad gibi servislerin izlerini taşıyan bir oyun. Oyunun kurbanı oluyorsunuz! Sizi yüzde on ve yirmi üzerinden yapay bir kavgayla oyalıyorlar ki, müzakere masasında kimin, bir zamanlar arka bahçesi olan bir denizde İran’ın payını yüzde kırk ikiye çıkardığını görmeyesiniz.
Mesele şu: İran’ın aşağılanması isteniyor. Aklı kenara itilmeli, başı sonuçsuz kavgalarla meşgul edilmeli ki ulusal servetine ne olduğunu fark etmesin. O devasa su sahasını Azerbaycan’a, Türkmenistan’a ya da Rusya’ya bırakıp sonra da bir rakam üzerinde kavga edecek kadar saf ve “ahmak” mıyız?
Dostlarım, biraz daha büyük ve daha milli düşünün. Tüm uyumlu yabancı ve yerli medya organları, İran’ın payının 10’dan 42’ye çıkarılması konusunda tek bir ağızdan yaygara kopardığında, bilin ki bu dosyayı yürüten kişi, sizin çıkarlarınızı savunmanın ön cephesinde durmaktadır (ve işaretim Liderin kesin duruşunadır); yoksa megafonlu siyasi akımlara (saygılarımla, ahmaklara) kalsaydı, İran’ın payı sonsuza dek o yüzde on olarak kalırdı.
Bunu, bu medya yaygarasının ardında İran’ı korumak için nasıl bir iradenin durduğunu bilesiniz diye söyledim.
Vesselam. Ya Ali.